Μετά από δεύτερη σκέψη... τελικά ο προπονητής της Φενέρ μπορεί και να έχει δίκιο. Γιατί, μεταξύ μας, όταν είσαι ο Ολυμπιακός και απέναντί σου έχεις τον... «μεγάλο» coach της Ευρώπης, το να τον κερδίζεις μόνο με 18 πόντους δεν λέει και πολλά. Με βάση αυτή τη λογική, το πραγματικά δίκαιο θα ήταν το εισιτήριο για τον τελικό να το πάρει η Φενέρ. Άλλωστε, το 79-61, σύμφωνα με τον ίδιο τον «μεγάλο» coach, μάλλον σημαίνει πως ο Ολυμπιακός... «δεν ήταν κάτι το ξεχωριστό». Οπότε, μάλλον έχει δίκιο. Αν ο Ολυμπιακός ήταν πραγματικά τόσο ξεχωριστός, η διαφορά θα έπρεπε να είχε περάσει τους 30. Ίσως τους 40. Ή, τέλος πάντων, θα ήθελα πραγματικά να ρωτήσω τον ίδιο τον «μεγάλο» coach: πόσους πόντους πρέπει να κερδίσει μια ομάδα σε έναν ημιτελικό Final Four για να θεωρηθεί... «κάτι το ξεχωριστό»; Γιατί, όπως κατάλαβα από τη δήλωσή του, οι 18 πόντοι προφανώς δεν αρκούν. Κανονικά, ο Ολυμπιακός θα έπρεπε να είχε μπει στο παιχνίδι με χάντικαπ -30. Κάτι σαν το στοίχημα: αν δεν καλύψεις τη διαφορά, δεν κέρδισες. Και αφού κέρδισε «μόνο» με 18, δεν κάλυψε το χάντικαπ. Με αυτή τη λογική, το 79-61 δίνει την πρόκριση στον... ηττημένο! «Επιτυχημένη ήττα», που θα έλεγαν και κάποιοι οπαδοί με... πράσινες αποχρώσεις. Ο Ολυμπιακός, αντίθετα, μάλλον... έχασε κερδίζοντας. Γιατί το να νικάς με 18 απέναντι τον «μεγάλο» coach δεν σε κάνει «κάτι το ξεχωριστό». Ίσως την επόμενη φορά να κερδίσει με 30+, ώστε τουλάχιστον να παραδεχτεί ότι ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος. Για το αν ήταν... «κάτι το ξεχωριστό», βλέπουμε. Πάλι καλά, πάντως, που δεν άκουσα το : «Για μένα, εμείς κερδίσαμε...», όπως είχε πει κάποτε και ο μέχρι πρότινος προπονητής ποδοσφαιρικής ομάδας με τα... ασπρόμαυρα. Αν και, για να είμαι δίκαιος, ο «μεγάλος» coach έδειξε... αξιοθαύμαστη μετριοφροσύνη. Περιορίστηκε απλώς στο να πει ότι ο Ολυμπιακός «δεν ήταν κάτι το ξεχωριστό». Πάντως, ένα πράγμα έμαθα από αυτή τη δήλωση. Μερικές φορές, για να αναγνωριστεί η ανωτερότητα μιας ομάδας, δεν αρκεί να κερδίσει με 18 πόντους έναν ημιτελικό Final Four. Πρέπει πρώτα να εγκρίνει τη διαφορά ο... «μεγάλος» coach. Για την εικόνα του αγώνα, βέβαια, δεν χρειάζεται να πω πολλά. Άλλωστε, αφού ούτε ο ίδιος φαίνεται να κατάλαβε τι έγινε εκείνο το βράδυ, ποιος είμαι εγώ για να κάνω... ανάλυση.
