Η χρονιά ολοκληρώθηκε ιδανικά και ο Θρύλος πέτυχε τους δύο βασικούς στόχους που είχε θέσει από την πρώτη ημέρα της σεζόν. Οι παίκτες και το προπονητικό επιτελείο έδωσαν τα πάντα για να φτάσει η ομάδα στην κορυφή και, όπως συμβαίνει συνήθως, τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν δικαιολογημένα πάνω στους πρωταγωνιστές των τίτλων. Υπάρχουν όμως και κάποιοι άνθρωποι που δουλεύουν μακριά από τα πρωτοσέλιδα. Άνθρωποι που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι κάθε επιτυχίας, χωρίς να αναζητούν ποτέ την αναγνώριση. Δύο πραγματικά «σκυλιά του πολέμου», δύο ντόμπερμαν του πάγκου, που φροντίζουν ώστε η ομάδα να λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένη μηχανή. Ο λόγος για τον Γιώργο Μποζίκα και τον Χρήστο Παππά. Πρόκειται για δύο ανθρώπους με τεράστια γνώση του αθλήματος. Έχοντας υπάρξει και οι ίδιοι επαγγελματίες αθλητές, καταλαβαίνουν το παιχνίδι σε βάθος και αποτελούν τα πιο πολύτιμα στηρίγματα του Γιώργου Μπαρτζώκα. Η δουλειά τους δεν φαίνεται πάντα στην τηλεόραση, όμως βρίσκεται πίσω από κάθε σωστή προσαρμογή, κάθε τακτική λεπτομέρεια και πολλές φορές πίσω από κάθε νίκη. Υπάρχει όμως κάτι που προσωπικά θεωρώ ακόμη σημαντικότερο. Η ηρεμία. Εκείνες οι στιγμές που ένα παιχνίδι στραβώνει, που ο αντίπαλος βρίσκει ρυθμό ή που μια κακή άμυνα βγάζει εκτός εαυτού τον προπονητή. Πόσες φορές δεν έχουμε δει τον κόουτς να γυρίζει εκνευρισμένος προς τον πάγκο μετά από ένα εύκολο καλάθι του αντιπάλου; Και τότε ξεκινά μια διαδικασία που μοιάζει σχεδόν αυτοματοποιημένη. Ο Μποζίκας βρίσκεται δίπλα του, μιλάει στο αυτί του, μεταφέρει πληροφορίες, λύσεις και καθαρή σκέψη. Την ίδια στιγμή ο Παππάς μπαίνει στο παρκέ για να δώσει άμεσα οδηγίες στους παίκτες, να οργανώσει την επόμενη επίθεση και να επαναφέρει την τάξη. Χωρίς φωνές, χωρίς πανικό, χωρίς περιττές κινήσεις. Αν το παρατηρήσει κανείς προσεκτικά, θα δει ότι λειτουργούν σχεδόν ενστικτωδώς. Ο καθένας γνωρίζει ακριβώς τον ρόλο του και πότε πρέπει να τον εκτελέσει. Είναι η αόρατη δύναμη πίσω από τον πάγκο, οι άνθρωποι που κρατούν την ομάδα συγκεντρωμένη όταν η πίεση χτυπάει κόκκινο. Για μένα, ο Γιώργος Μποζίκας και ο Χρήστος Παππάς αποτελούν δύο από τους σημαντικότερους πυλώνες αυτής της ομάδας. Ίσως να μην ακούγονται όσο οι παίκτες ή ο προπονητής, όμως είναι εκεί σε κάθε προπόνηση, σε κάθε τάιμ άουτ, σε κάθε κρίσιμη κατοχή. Είναι αυτοί που κάνουν τη «βρώμικη δουλειά», αυτοί που φροντίζουν ώστε όλα να λειτουργούν σωστά όταν οι υπόλοιποι βλέπουν μόνο το τελικό αποτέλεσμα. Και γι’ αυτό αξίζουν πολύ μεγαλύτερη αναγνώριση απ’ όση συνήθως λαμβάνουν.
