Κάθε φορά που τα πράγματα δεν πάνε όπως θα ήθελαν, η κουβέντα γυρίζει στα ίδια: διαιτητές, κυβέρνηση, ΕΡΤ, συμφέροντα και κάθε πιθανή δικαιολογία που μπορεί να βγάλει τη συζήτηση έξω από το γήπεδο. Η συνταγή είναι απλή. Λένε κάτι συνέχεια. Το λένε στις εκπομπές, το γράφουν στα social media, το συζητούν παντού. Όχι γιατί ισχύει, αλλά γιατί όταν το ακούς ξανά και ξανά, πολλοί αρχίζουν να το πιστεύουν. Έτσι μιλάνε συνέχεια για διαιτησίες, σχέδια και ένα σύστημα που δήθεν είναι απέναντί τους. Την ίδια ώρα, δεν φαίνεται να τους ενοχλεί ιδιαίτερα ποιος ελέγχει ή επηρεάζει τα μέσα που τους στηρίζουν. Για χρόνια ήταν γνωστά τα πράσινα αισθήματα συγκεκριμένων δημοσιογράφων και σχολιαστών. Μάλιστα, πρόσφατα έγινε γνωστή και η επαγγελματική σχέση γνωστού σχολιαστή με εταιρεία που συνδέεται με τον πρόεδρο της ομάδας. Πολλοί πίστευαν ότι τουλάχιστον θα κρατούνταν κάποια προσχήματα. Τελικά, όμως, όταν κάποιος ακούει μόνο όσα θέλει να ακούσει, σπάνια τον απασχολεί ποιος τα λέει ή γιατί τα λέει. Αρκεί να επιβεβαιώνουν αυτά που ήδη πιστεύει. Το πιο περίεργο είναι ότι αυτό δεν το αναπαράγουν μόνο παράγοντες και δημοσιογράφοι. Το αναπαράγουν και πολλοί φίλαθλοι. Δεν ψάχνουν τι έγινε πραγματικά. Ψάχνουν τι ταιριάζει με αυτά που ήδη πιστεύουν. Και κάπως έτσι η κουβέντα φεύγει από το μπάσκετ. Δεν μιλάνε για το ίδιο το παιχνίδι (αν και πολλές φορές αναρωτιέται κανείς αν κάποιοι βλέπουν μπάσκετ για πρώτη φορά). Μιλάνε για διαιτητές, ανακοινώσεις και θεωρίες. Έχουν φτάσει στο σημείο να ξέρουν καλύτερα τα μικρά ονόματα των διαιτητών παρά τους παίκτες της ίδιας τους της ομάδας. Θυμούνται κάθε σφύριγμα, αναλύουν κάθε διαιτητική απόφαση, αλλά δυσκολεύονται να πουν δυο κουβέντες για το ίδιο το παιχνίδι.
