Υπάρχουν στιγμές που στο ελληνικό μπάσκετ δεν χρειάζεται να πεις πολλά. Αρκεί να θυμηθείς τι έλεγαν οι ίδιοι άνθρωποι πριν από λίγους μήνες και τι λένε σήμερα. Μέχρι χθες, κάθε συζήτηση γύρω από ελληνικά διαβατήρια, ελληνοποιήσεις και τη διαχείριση των ξένων συνοδευόταν από καταγγελίες, αιχμές και αναφορές περί αλλοίωσης των ισορροπιών του πρωταθλήματος. Ο Ολυμπιακός παρουσιαζόταν ως η ομάδα που απολάμβανε ένα τεράστιο αγωνιστικό πλεονέκτημα, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που ακούσαμε πως οι κανονισμοί ευνοούν τους «ερυθρόλευκους». Χαρακτηριστικές ήταν και οι δημόσιες τοποθετήσεις του Εργκίν Αταμάν, ο οποίος μιλούσε για «τεράστιο πλεονέκτημα» του Ολυμπιακού στο ελληνικό πρωτάθλημα, την ώρα που από το «πράσινο στρατόπεδο» τα ελληνικά διαβατήρια παρουσιάζονταν ως μέρος του προβλήματος και της υποτιθέμενης αλλοίωσης των ισορροπιών. Σήμερα, όμως, η εικόνα μοιάζει εντελώς διαφορετική. Με αφορμή την υπόθεση του Μουσταφά Φαλ, από το «πράσινο στρατόπεδο» ξεκαθαρίστηκε ότι η διαδικασία απόκτησης ελληνικής ιθαγένειας του Γάλλου σέντερ είχε ξεκινήσει περίπου έναν χρόνο πριν, όταν αγωνιζόταν ακόμη στον Ολυμπιακό, υποστηρίζοντας πως πρόκειται για μια απολύτως νόμιμη διαδικασία που δεν σχετίζεται με τη μεταγραφή του και πως κάθε Ευρωπαίος πολίτης έχει το δικαίωμα να ακολουθήσει τη συγκεκριμένη διαδικασία. Μα φυσικά και έχει. Κανείς δεν υποστήριξε ποτέ ότι ένας παίκτης δεν έχει δικαίωμα να αποκτήσει ελληνική ιθαγένεια, εφόσον πληροί όλες τις νόμιμες προϋποθέσεις. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αυτό. Αφού η διαδικασία είναι απολύτως νόμιμη σήμερα, γιατί δεν παρουσιαζόταν ως απολύτως νόμιμη όταν αφορούσε τον ίδιο παίκτη όσο αγωνιζόταν στον Ολυμπιακό; Γιατί τότε ακούγαμε καθημερινά για αλλοίωση των ισορροπιών, για αγωνιστικό πλεονέκτημα, για τους ξένους, για ειδική μεταχείριση και για ένα πρωτάθλημα στο οποίο – σύμφωνα με όσα υποστήριζαν – δεν υπήρχαν οι ίδιες προϋποθέσεις για όλες τις ομάδες. Το θέμα παρουσιαζόταν ως μείζον ζήτημα που επηρέαζε την αξιοπιστία του πρωταθλήματος. Σήμερα, όμως, η ίδια ακριβώς διαδικασία χαρακτηρίζεται απλώς ως μια απολύτως νόμιμη και φυσιολογική εξέλιξη. Τι άλλαξε από τότε μέχρι σήμερα; Άλλαξε ο νόμος; Άλλαξε η διαδικασία; Άλλαξαν οι προϋποθέσεις; Ή απλώς... άλλαξε η φανέλα; Γιατί αν η διαδικασία είναι νόμιμη – όπως σήμερα σωστά υποστηρίζεται – τότε ήταν νόμιμη και όταν αφορούσε παίκτες του Ολυμπιακού. Αν, όμως, τότε παρουσιαζόταν ως κάτι που αλλοίωνε τον ανταγωνισμό, θα πρέπει κάποιος να εξηγήσει τι ακριβώς έχει αλλάξει. Δεν γίνεται η ίδια διαδικασία να βαφτίζεται «αγωνιστικό πλεονέκτημα» όταν αφορά τον Ολυμπιακό και «απολύτως νόμιμη προσωπική διαδικασία» όταν αφορά τον Παναθηναϊκό. Δεν γίνεται χθες να καταγγέλλεις και σήμερα να υπερασπίζεσαι. Δεν γίνεται χθες να βλέπεις αδικία και σήμερα να βλέπεις... μόνο νομιμότητα. Κάποια στιγμή καλό θα ήταν να υπάρξει μια σταθερή θέση. Όταν η ίδια διαδικασία αφορά παίκτη του Ολυμπιακού, είναι σωστή ή αποτελεί αλλοίωση των ισορροπιών του πρωταθλήματος; Αν είναι μια απολύτως νόμιμη διαδικασία – όπως σήμερα υποστηρίζεται – τότε ήταν νόμιμη και όταν αφορούσε παίκτες του Ολυμπιακού. Αν, όμως, θεωρείται ότι δημιουργεί αγωνιστικό πλεονέκτημα και αποτελεί λόγο δημόσιας καταγγελίας, τότε αυτό θα πρέπει να ισχύει για όλους, ανεξάρτητα από το χρώμα της φανέλας. Οι νόμοι δεν αλλάζουν. Οι διαδικασίες δεν αλλάζουν. Οι αρχές δεν μπορούν να αλλάζουν ανάλογα με το ποιος ωφελείται. Εκτός κι αν στο ελληνικό μπάσκετ υπάρχουν δύο διαφορετικά είδη ελληνικού διαβατηρίου. Το «προβληματικό», όταν αφορά παίκτη του Ολυμπιακού. Και το «απολύτως νόμιμο», όταν αφορά παίκτη του Παναθηναϊκού. Τελικά, ας αποφασίσουν. Ή το ελληνικό διαβατήριο είναι μια νόμιμη διαδικασία για όλους ή αποτελεί αγωνιστικό πλεονέκτημα για όλους. Το να ισχύει το πρώτο όταν αφορά τον Παναθηναϊκό και το δεύτερο όταν αφορά τον Ολυμπιακό, μάλλον δεν λέγεται συνέπεια. Λέγεται... «Με λένε Ρίζο και όπως με βολεύει τα γυρίζω».
