Όποιος παρακολούθησε τη σειρά των τελικών δεν μπορεί να μην παρατήρησε μια συγκεκριμένη τακτική από την πλευρά του Παναθηναϊκού. Σε σχεδόν κάθε φάση και σχεδόν σε κάθε απόφαση των διαιτητών υπήρχε άμεση αντίδραση, διαμαρτυρία και αμφισβήτηση από παίκτες, πάγκο και τεχνικό επιτελείο του Παναθηναϊκού. Το παράξενο δεν είναι ότι υπήρξαν διαμαρτυρίες. Το ερώτημα είναι γιατί αυτή η συμπεριφορά εμφανίστηκε με τέτοια συνέπεια και ένταση σε ολόκληρη τη σειρά των τελικών. Η αίσθηση που άφησαν οι τελικοί είναι ότι ο Παναθηναϊκός επέλεξε συνειδητά να μεταφέρει τη σειρά έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Να μεταφέρει τη συζήτηση από το μπάσκετ στη διαιτησία, από το παρκέ στην επικοινωνία και από το αγωνιστικό κομμάτι στη δημιουργία κλίματος. Άλλωστε, μέσα στο παρκέ ο Ολυμπιακός έχει αποδείξει τα τελευταία χρόνια ότι αποτελεί την κορυφαία ομάδα της Ευρώπης. Ακόμη και φέτος, μετά την κατάκτηση της EuroLeague και την πνευματική χαλάρωση που φυσιολογικά ακολούθησε, παρέμεινε ένας αντίπαλος που όταν βρει τον ρυθμό του και παίξει το μπάσκετ που μπορεί, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από καμία άλλη ομάδα στην Ευρώπη. Δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο όταν όλοι οι παίκτες αντιδρούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σε κάθε απόφαση. Η εικόνα που δημιουργήθηκε παρέπεμπε περισσότερο σε μια συντονισμένη επιλογή παρά σε αυθόρμητες αντιδράσεις της στιγμής, με στόχο να περάσει προς τα έξω το αφήγημα της αδικίας και να ασκηθεί πίεση προς κάθε κατεύθυνση. Η συγκεκριμένη τακτική δεν είναι καινούργια. Την είδαμε και από τη Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό της EuroLeague απέναντι στον Ολυμπιακό. Όταν δεν μπορείς να επιβληθείς καθαρά με μπάσκετ, καταφεύγεις σε ένα πολύ πιο σκληρό παιχνίδι, γεμάτο επαφές, συνεχείς διαμαρτυρίες και διαρκή πίεση προς τους διαιτητές, με σκοπό να αμφισβητηθεί η κρίση τους και να επηρεαστούν οι επόμενες αποφάσεις τους. Παράλληλα, επιχειρείς να μεταφέρεις τη συζήτηση μακριά από το παρκέ και το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι. Αυτή ακριβώς την αίσθηση άφησε και η σειρά των φετινών τελικών. Για πολλούς, ο στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον στο οποίο οι διαιτητές θα δίσταζαν να σφυρίξουν ακόμη και ξεκάθαρες επαφές, επιτρέποντας να εξελιχθεί ένα πολύ πιο σκληρό παιχνίδι από το φυσιολογικό. Η αίσθηση που άφησε η σειρά ήταν ότι όσο λιγότερα φάουλ καταλογίζονταν, τόσο περισσότερο εξυπηρετούνταν η συγκεκριμένη αγωνιστική προσέγγιση. Παράλληλα, η ίδια επιχειρηματολογία αναπαραγόταν καθημερινά από ένα ευρύτερο επικοινωνιακό μέτωπο. Μέσα ενημέρωσης, δημοσιογράφοι, σχολιαστές και αναρτήσεις στα social media συντηρούσαν το ίδιο κλίμα, δημιουργώντας την αίσθηση ότι η μάχη δινόταν όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στην κοινή γνώμη. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η προσπάθεια διαμόρφωσης κλίματος έφτασε σε τέτοιο βαθμό ώστε στη δημόσια συζήτηση να συμμετέχουν ακόμη και σύζυγοι ή σύντροφοι παικτών μέσω αναρτήσεων στα social media, γεγονός που ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αίσθηση ότι το ίδιο αφήγημα αναπαραγόταν από πολλές διαφορετικές πλευρές. Το μεγαλύτερο παράδοξο είναι ότι όλη αυτή η στρατηγική φαίνεται πως πέτυχε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Αντί να πιέσει τον Ολυμπιακό, τον αφύπνισε. Αντί να τον αποσταθεροποιήσει, τον συσπείρωσε. Και αντί να του προσθέσει άγχος, του έδωσε έναν επιπλέον λόγο να παλέψει για την κούπα. Οι συνεχείς δηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και η εξωαγωνιστική ένταση λειτούργησαν τελικά ως καύσιμο για τους «ερυθρόλευκους», οι οποίοι βρήκαν ξανά την ένταση και τη συσπείρωση που ίσως είχε χαθεί μετά την κατάκτηση της EuroLeague. Τελικά, εκεί που κάποιοι επιχείρησαν να κερδίσουν τη μάχη του κλίματος, κατάφεραν να ενώσουν ακόμη περισσότερο τον αντίπαλό τους. Και αυτό αποδείχθηκε καθοριστικό για την έκβαση της σειράς. Γιατί τα πρωταθλήματα δεν κρίνονται στα μικρόφωνα, στα πάνελ, στα social media ή στα πρωτοσέλιδα. Κρίνονται μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Και εκεί, όταν έφτασε η ώρα της αλήθειας, ο Ολυμπιακός έδωσε τις απαντήσεις του, κατακτώντας έναν ακόμη τίτλο μέσα στο παρκέ.
